ساختار وجودى مرد و زن و هدف از خلقت ایشان‏

در این آیه زن و مرد هر دو با هم ذكر شده است؛ یعنی هیچكدام از این دو از قلم نیفتاده است. در مقام صبر هر دو باید صابر باشند. وَ الصَّائِمِينَ وَ الصَّائِماتِ‌ در مقام صوم و روزه هر دو باید امساك كنند. در مقام خشوع هر دو، اسلام هر دو، ایمان هر دو، الْحافِظِينَ فُرُوجَهُمْ‌ عدم تماس و نگاه به نامحرم در هر دو، ذكر خدا هر دو، قانتین هر دو، این آیه می‌خواهد این را برساند كه در نظام تكاملی خلقت این دو جنس با هم یك هدف را دارند تعقیب می‌كنند. اگر مرد باید صبر بر شدائد كند، زن نمی‌تواند از این صبر خود را بر كنار نگه دارد و بگوید به من چه ارتباطی دارد! اگر مرد اسلام می‌آورد زن هم باید اسلام بیاورد. اگر مرد ایمان می‌آورد زن هم باید ایمان بیاورد. به عبارت دیگر باید زن متوجه این نكته باشد كه آن سفره‌ای كه خدای متعال برای تكامل مرد پهن كرده است او را هم بر سر این سفره دعوت كرده است و تصور نكند كه این فقط اختصاص به مرد دارد و او از دائره تربیت و تكامل خارج است.

آیه شریفه‌ای در قرآن هست كه به این مسئله اشاره بیشتری دارد. می‌فرماید: وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا يُظْلَمُونَ نَقِيراً النساء، ١٢٤ كسی كه عمل صالح انجام بدهد چه زن باشد یا مرد باشد، مرد باشد یا زن باشد مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ‌ درحالی‌كه این عمل را از روی ایمان انجام می‌دهد، ایمان به پروردگار دارد، نه به خاطر خوشی دنیایش، ایمان به‌پروردگار دارد نه به خاطر اینكه به مطامع دنیا برسد؛ یعنی عملی را كه مرد انجام می‌دهد و زن انجام می‌دهد، باید این عمل چهره داشته باشد، باید سمت‌وسو داشته باشد، باید جهت داشته باشد.