ساختار وجودى مرد و زن و هدف از خلقت ایشان
3بنابراین ما باید ببینیم نظر اسلام نسبت به ساختار وجودی زن و مرد چیست و هدف عالم تكوین و عالم خلقت از خلقت زن و مرد چیست. و آیا هر دو برای رسیدن به نقاط تكاملی خود مساوی خلق شدند؟ و یا اینكه به اعتقاد بعضی یكی مقدمه برای تكامل دیگری خواهد بود و در اصل، آن سكّه فلاح و رستگاری و رسیدن به كمال به نام مرد زده شده است نه به نام زن! آیا این درست است یا اینكه مطلب چیز دیگری است؟
در آیات شریفه قرآن نسبت به این مسئله تصریحاتی وارد است، آیات در این زمینه بسیار است. آیهای دارد كه تمام نقاط حسّاس و آن مسائل كلیدی تربیت زن و مرد و اهدافی كه زن و مرد به آن اهداف میرسند را مشروحاً بیان كرده است. در آیات قرآن تا آنجاییكه انسان مطالعه و قرائت كند و تدبّر كند به این مسئله پی میبرد كه وقتیكه خطاب برای مؤمنین و مؤمنات هست اكثریت توجه این خطابها به مردان است: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ... البقرة، ١٠٤ إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هاجَرُوا ... البقرة، ٢١٨ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَه بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ ... التوبة، ٢٠ و امثال ذلك كه در این خطابها، خطاب به مرد است؛ یعنی ضمیری كه در اینجا آمده خطاب به مرد است، چون در زبان عرب به خلاف زبان فارسی كه برای مذكّر و مؤنث جملات تفاوتی نمیكند مثلا برو و بیا هم به زن گفته میشود هم به مرد، در زبان عربی برای مرد یك جملهای استعمال میشود، برای زن جمله دیگری استعمال میشود. ضمائر در تخاطب، تفاوت میكنند. چطور اینكه در زبان انگلیسی هم مسئله همینطور است زن و مرد یكسان است، فقط در ضمیر با هم اختلاف دارند امّا در جملات نه، زن و مرد هر دو با هم به یك نَسَق آورده میشوند. در زبان عربی تمام خطابها، خطاب به مرد است: ای كسانیكه ایمان آوردید، ای كسانیكه مجاهده كردید. ولی آیا مقصود فقط مرد است یا اینكه زن را هم شامل میشود؟ شكّی نیست همانطوری كه مرد مكلّف به ایمان پروردگار و عمل صالح و اطاعت از دستور و برنامهای است كه شرع مقدس آن برنامه را برای تكامل او بوجود آورده است زن هم همینطور است و تفاوتی ندارد. در اینجا ممكن است دو وجه برای این مسئله مطرح بشود: وجه اوّل این است كه اگر قرار باشد كه در هر جایی دو كلمه استعمال بشود طبعاً این از لطف ساقط میشود؛ ای كسانیكه ایمان آوردهاید از مردان، ای كسانیكه ایمان آوردهاید از زنان. دوباره ای كسانیكه جهاد میكنید از مردان، ای كسانیكه ...، این معنایی ندارد، یعنی لطفی در عبارت ندارد و مسئله از شئون بلاغت خارج است.

