شاكله وجودى زنان و انطباق آن با جنبه هاى عقل نظرى و عملى ایشان‏

لذا سعی بر این است كه حتّی‌المقدور خیلی مطالب فشرده باشد و آن رؤوس قضایا و مسائلی كه از دیدگاه عرفاء باللَه و بامراللَه مقصود از بامراللَه افرادی هستند كه صاحب شریعت هستند و عالم به فقه هستند و شریعت و فقه را از جایگاه و مشرب و آن سرچشمه حقیقی خودش نگاه می‌كنند مقصود این است این مطالب مطرح بشود. لذا به مناسبت گاه‌گاهی به‌عنوان استشهاد و برای روشن شدن قضیه ما یك مطالبی نقل می‌كنیم بدون اینكه اسم شخص برده بشود، دیگر رفقا اصرار نداشته باشند كه اسم چیست و چه شخصی است حتماً باید اسم برده بشود، اگر لازم بود خود من مطلب را می‌گفتم.

صحبت در فهمیدن مطلب و در شناخت مطلب است حالا هركه می‌خواهد باشد، اینكه من خدمتتان با این خصوصیت عرض می‌كنم یك‌وقتی فرض كنید كه می‌گویم یك شخصی این حرف را می‌زد، ممكن است برای من و امثال من مسئله خیلی پیش پا افتاده باشد ولی وقتی می‌گویم یك شخص عالمی كه از زهّاد و عبّاد بود از افراد معروف بود، این نشان می‌دهد اوّلًا حساسیت مورد را كه مسئله از دیدگاه یك شخص عالم چطور بوده و بعد آیا این نظریه درست است یا غلط؟ شكر خدایی را كه ما را زن نیافرید؛ این یك مسئله‌ای است كه از دیدگاه و جایگاه نظام تشریع غلط است صحیح نیست. اتفاقاً در بعضی از اوقات من با رفقا و دوستان شوخی می‌كنم و می‌گویم: ای كاش خدا ما را زن می‌آفرید. به خاطر اینكه این همه دردسر و این همه مصیبتی كه واقعاً، واقعاً می‌شود گفت یعنی اینجا كه دیگر شوخی نداریم و این یك واقعیت است بر مردهاست جداً بر زنها نیست. حالا خودتان هم می‌دانید دیگر این همه مسائل و این همه ...

بله، از نقطه نظر مسئله حمل واقعاً آنها زحماتی را متحمّل می‌شوند واقعاً خدا هم باید به آنها اجر زیادی بدهد و نسبت به این مسئله در روایات هم داریم و تحمّل این زحمتی را كه می‌كنند و بعد تربیت می‌كنند اینها مسائلی است كه به خاطر همین مسائل رعایت مادر و رعایت شئون مادر پیغمبر فرمودند: إنّ اللَه قد جَعَلَ الجَّنَّةَ تَحتَ أَقدام الامَّهاتِ؛¹خداوند بهشت را زیر پای مادران قرار داده. این بیخود نیست بالأخره اینها یك مسائلی است. امّا من‌حیث‌المجموع از نقطه نظر ابتلائات و درگیری‌ها و تنش‌ها و استرس‌ها و مصائبی كه مرد با آنها مواجه است‌قطعاً از زن بیشتر است اینكه دیگر مسئله تعارف نیست. ولی اینكه ما بیاییم و مسئله را به این كیفیت مطرح كنیم این نشان می‌دهد كه آن بینش واقعی و صحیح نسبت به عالم تكوین و عالم خلق و نظام عالم تشریع از دیدگاه یك شخص، آن بینش صحیح وجود ندارد. حالا فقط صرف بیان این مطلب است امّا اگر انسان اسم شخص را ببرد طبعاً صحیح نیست كه حالا این چه شخصی بوده و كه بوده. یا انسان حدس می‌زند یا حدس نمی‌زند، علی‌كل‌حال داعی ندارد كه انسان به دنبال شخص بگردد، اگر مقصود رسیدن به مطلب و دریافت مطلب هست به این كیفیت هم مطلب دریافت می‌شود.