مرتب سازی:
اهمیت مسئلۀ اسمگذارى فرزندان در مكتب اسلام
3لذا تا به حال دیده و شنیده نشده كه ملت و قومی یك اسمی را بیجهت و بیهدف در بین خودشان رایج و دارج كنند، بدون این كه معنایی را در نظر بگیرند یك اسمی را برای خودشان و بین خودشان مصطلح میكنند، این معنا معنای لغو و بیهودهای است و فقط میشود گفت از مجانین این گونه تعبیرات سر میزند. ولی برای مسأله تبادل افكار و تبادل اطّلاعات و تبادل نیازها و رفع احتیاجات معاشرت و ارتباطات قطعاً ملّتها برای خودشان اسامی و لغاتی را جعل میكنند و وضع میكنند. البتّه این اسامی و این لغات بر حسب اختلاف محیط آن ملل و كیفیت بروز و ظهور این اسامی به واسطه این معانی، دارای اختلافات متفاوتی است و این مسأله یكی از اسرار الهی است كه چطور من باب مثال ما فارسی زبانان باید فرض بكنید كه برای معنای آب و مایع سیال، لفظ آب را قرار بدهیم اما فرض كنید كه من باب مثال قومعرب برای این معنا لفظ ماء را قرار میدهند و همین طور سایر ملل و اقوام برای این مایع الفاظ مختلفی را جعل میكنند. چرا ما به جای آنها ماء را استعمال نمیكنیم و آنها به جای ماء آب را بكار نمیبرند؟ این یكی از اسرار الهی است و كیفیت تحقّق این اسامی برای معانی نسبت به هر قوم را نشان میدهد. و آن زبانی از نقطه نظر غناء از استیعاب و اشباع و كمال نسبتاً كافی برخوردار است كه بتواند آن معانی كه مورد توجّه مردم و مخاطبین هست آن معنا را در قالب لفظ بیان كند. متكلّم برای رساندن آن معنا احتیاجی به تهیه قرائن و مثال و شواهد نداشته باشد. آن زبانی از نقطه نظر غناء غنیتر است كه میتواند برای هر معنا و حتی اندراج یك معنای مشترك در مصادیق مختلف و موارد مختلف اسم قرار بدهد.
مثلًا ما در زبان فارسی به حیوان درنده شیر میگوییم، خب غیر از این لفظ ما در زبان فارسی لفظ دیگری نداریم. ولی عرب برای نوع این حیوان درنده یك لفظی قرار میدهد برای حالات مختلف آنها هم الفاظ مختلفی قرار میدهد، برای مذكر و مؤنث آنها هم الفاظ مختلفی قرار میدهد كه حالات مختلف را كه متكلّم در صدد بیان حالات مختلف است بتواند با الفاظ مختلف بیان كند. لذا باید گفت غنی ترین زبان در دنیا زبان عربی است. زبانی است كه خدای متعال بهترین دین و كاملترین دین و كاملترین پیامبر و كاملترین كتاب آسمانی خود را به این زبان فرو فرستاده است. و بدترین زبان در دنیا زبانی است كه الفاظ مشترك در آن زبان بیشتر باشد. فرض كنید كه برای یك لفظ ده تا معنا باشد پانزده تا معنا باشد، بهطوری كه این لفظ در هر قالبی بتواند یك معنای جدای از دیگری را بدهد و متكلم نیازمند باشد كه قرائنی برای رساندن آن معنا بیاورد.