تعهد و التزام به حقوق الهى و خلقى

مسئله تعهّد نسبت به مسائل، ابتدائی‌ترین مطلبی است كه یك انسان باید انجام بدهد. هر شخصی نسبت به خودش، هر شخصی نسبت به همان موقعیت خودش، از نقطه نظر تكلیف باید انسان نهایت دقّت را داشته باشد و الّا مسلمان نیست، به این مسلمان نمی‌گویند. هر شخصی نسبت به آن وضعیت و موقعیتی كه دارد، این جنبه را فعلًا ما داریم به آن می‌پردازیم. حالا جنبه ربّی و جنبه مشیت و تنفیذ مشیت الهی یك مسئله دیگری است كه خدمتتان عرض می‌كنم.

یكی از آقایان در زمان سابق وقتی‌كه منبر می‌رفت هی شروع می‌كرد آیات جهنّم را می‌خواند، آیات وعید را می‌خواند، آیات انذار را می‌خواند، آیات ترس و تهدید را می‌خواند. گفتند: آقاجان قرآن فقط آیه تهدید كه ندارد، آیه تشویق هم دارد. اگر آیه جهنّم دارد آیه بهشت هم دارد. گفت: بله، درست است ولكن مسئله فرق می‌كند. در صدر اسلام اوّل آیاتی كه بود آیات مربوط بهشت و این حرفها بود و شوق و جنّاتٌ تجری و سایر نعم الهیه كه رزقنااللَه و ایاكم إن‌شاءاللَه كه همه ما مشتاق هستیم. بنده كه مشتاقم حالا شما را نمی‌دانم نسبت به آن نعمات الهی! إن‌شاءاللَه خداوند قسمت كند در آن زمان كه شدت و فشار مشركین و تضییقات اینها بر مسلمان‌ها بود آیات در آن موقع این‌طور بود. امّا وقتی كه مردم به مدینه آمدند و یك قدری اسلام اوج گرفت كم‌كم آیات عذاب و اینها و بعد تكالیف، و یك قدری سخت شدن قضیه و محكم‌تر شدن، دیگر در آنجا شروع شد. آن شخص هم گفت: بله، در این زمانه الآن وضع یك‌جوریست كه اگر ما دوتا آیه بهشت را بخوانیم دیگر طرف همه‌چیز را كنار می‌گذارد. فعلًا باید یك قدری از جهنّم و تهدید و ارعاب و اینها بگوییم، خود مردم آیات بهشت را می‌دانند نیاز به‌گفتن آنها نیست! آنچه كه در این زمانه فراموش شده، متأسفانه تعهّد و التزام است كه این را باید اعتراف كرد.