لزوم اهتمام و پایبندى نسبت به تعهدات و التزامات

من با مرحوم آقا آمدیم منزل ـ بین منزل و مسجد تقریباً حدود هفت دقیقه پیاده فاصله بود ـ ما زود مبلغ را از ایشان گرفتیم و آوردیم و به آن شخص بدهیم. آمدم مسجد دیدم ایشان رفته و نیست. من به یكى از دوستان كه در خیابان سعدى مغازه‌اى داشت مراجعه كردم و گفتم آقا این مبلغ را شما بگیر و برو به فلانى بده. فردا ایشان این بدهى را دارد كه بپردازد. به ایشان دادم و به منزل آمدم. مرحوم آقا فرمودند: چكار كردى؟ گفتم كه رفتم مسجد دیدم نبود، به فلانى دادم گفتم كه این را به ایشان بده. گفتند: به او گفتى همین امشب بده به دست ایشان؟ گفتم: نه. گفتند: چرا نگفتى؟ چرا نگفتى تا اینكه این امشب سر را راحت به بالین بگذارد؟ التفات مى‌كنید؟! چرا به او نگفتى كه امشب این را بپردازد و برود در منزل و سر راحت به بالین بگذارد، تا صبح در تشویش نباشد.

درحالتى‌كه مرحوم آقا تعهّدى كه نداشتند به كسى، بدهى به این شخص نداشتند، ولى این را براى كه مى‌گویند؟ این را براى ما مى‌گویند. این عمل را براى ما انجام مى‌دهند. این مسئله را براى ما انجام مى‌دهند. انسان نسبت به تعهّداتى كه دارد: اگر ما به یك شخصى مى‌گوییم كه آقا در فلان‌جا مى‌آییم باید در فلان‌جا حضور پیدا كنیم. مسئله‌اى براى ما پیدا مى‌شود و مشكلى پیدا مى‌شود باید به او اطلاع بدهیم تا اینكه او را در انتظار نگذاریم. به یك وسیله باید خبر بدهیم نه اینكه بگوییم كه آقا ما مى‌آییم و بعد هم مسئله به‌طوركلى از آن حیطه عمل خارج بشود و به دست فراموشى سپرده بشود. اگر مى‌گوییم در فلان وقت به شما فلان مطلب را اطلاع مى‌دهیم باید در فلان وقت مسئله را اطلاع داد. اگر قرار است در یك وقت به شخصى تلفن بزنید و مسئله را بگویید، نگویید حالا دو ـ سه ساعت دیگر مسئله انجام مى‌شود. نه، آن شخص الآن در انتظار است و كارهایش را بر اساس قول شما تنظیم كرده و بعد طبعاً كار دیگر پیش مى‌آید.