نظام تربیتى و تكاملى انسان بر اساس حفظ ظاهر و توجه به باطن

این حركت در شب و این خیلی مسأله مسأله عجیبی است ها، افرادی كه خداوند به آنها توفیق داده و چشمان آنها را باز كرده و قلب آنها را متأثّر از علل و عوامل عالم بالا و عالم ملكوت قرار داده است آنها این مطلب من را می‌فهمند كه شب بیرون آمدن موجب یك كدورت در قلب می‌شود به خصوص برای خانمها و اگر زن شب در منزل خودش باشد حالت طمأنینه و راحتی را احساس می‌كند كه اگر بیرون باشد آن حالت را از دست می‌دهد حالا می‌خواهد هر جا برود. می‌خواهد روضه برود، می‌خواهد مسجد برود، می‌خواهد حسینیه برود، می‌خواهد هر جا برود. خدا قرار نداده شب را كه انسان بیرون باشد. حالا اگر ما بیاییم همین قضیه را خود ما هم انجام بدهیم، بنا بگذاریم شب جایی نرویم. البته موارد ضروری مثل مراجعه به پزشك یا اینكه مثلًا انسان كار خیلی ضروری دارد و امثال ذلك خب اینها مستثنی از قضیه هستند.

انسان شب را در منزل بگذراند، شب را پیش زن و بچّه بگذراند، شب را مشغول به خود و امور خود قرار بدهد، یا حدّاقل یك پاسی از شب گذشته دیگر برگردد، صبر نكند كه دیر وقت باشد، ساعت دَه و یازده و نُه و دَه و اینها بیاید در منزل. مرحوم آقا می‌فرمودند بیرون بودن مرد هم برای خود او مضر است و هم موجب ضرر و اضطراب برای زن خواهد شد. این كلام، كلام بنده دیگر نیست. چرا؟ چون ما با قوانین عالم خلقت كه نمی‌توانیم به جنگ بپردازیم، خدا این قانون را این طور قرار داده، خدا شب را لباس قرار داده، لباس یعنی پوشش، لباس یعنی چیزی كه باعث آرامش است و این آرامش در منزل حاصل می‌شود، در منزل بدست می‌آید. وَ جَعَلْنَا النَّهارَ مَعاشاً النبإ، ١١ روز را برای معاش قرار داده برای كسب قرار داده. به قول خواجه كه می‌فرماید: