ضرورت محوریّت توحید در تمام روابط فردی و اجتماعی

پس ببینید! دو حركت است. همین طور راجع به طبیبش همین طور، همین جور راجع به مهندسش همین طور، همین طور راجع به سایر اصناف و راجع به سایر حِرَف همین طور، كه اشكال حركت انسان در حكومت اسلامی مختلف است ولی مآل و آن هدفی كه این اشكال به آن هدف اتّجاه دارند، آن هدف می‌شود هدف واحد و به همان مقداری كه حاكم اسلامی از اداره جامعه بر اساس مبانی مسلّم قرآن و اهل‌بیت عصمت و طهارت بهره می‌گیرد و خداوند به او اجر و مثوبه عنایت می‌كند، به همان مقدار یك بقّال، یك كارمند، یك فرد جزئی كه جزئی‌ترین مسأله‌از مسائل یك مملكتی بر عهده اوست، به همان مقدار در صورت اتّجاه عملش بر اساس ضوابط بهره می‌گیرد و در این جا هیچ تفاوتی نمی‌كند. روی این جهت خیلی دقّت كنیم روی این جهت تمام افراد جامعه در حكومت اسلامی، نه بر اساس نقش ظاهر بلكه بر اساس آن اتّجاه و جهت‌گیری عملشان به سمت آن غایت و به سمت آن هدف كه عبارت است از تحقیق حقیقت توحید، بر آن اساس آنها دارای اجر و مزد و پاداش هستند، دیگر نه بر اساس عمل. دیگر وقتی این طور شد طبقات دیگر در حكومت اسلامی از بین می‌رود. بالا و پایین بودن در حكومت اسلامی از بین می‌رود. اختصاص یك طبقه به وزراء، طبقه دوّم به نوّاب، طبقه سوّم به عامّه مردم، دیگر از بین می‌رود. همه بر سر یك سفره می‌نشینند. آن سفره پر شد، سفره دیگر، آن سفره دیگر پر شد، می‌روند سراغ سفره دیگر. دسته بندی در مرام اهل‌بیت وجود ندارد، دسته‌بندی در مكتب اولیاء الهی وجود ندارد.

یكدفعه مرحوم آقا رضوان اللَه علیه در همین جلسات مشهد، جلسات روزهای اعیاد و وفیات در مشهد، این مطلب را ایشان می‌فرمودند. یكی از مسائلی كه در این جلسات داشتند این بود كه می‌فرمودند: جلسات ما باید بین الطّلوعین شروع بشود چون بین الطّلوعین وقت افاضه بركات الهی و تقسیم ارزاق است در آن روز و كسی كه در بین الطّلوعین بیدار باشد از سهمیه رزق آن روز بهره‌مند می‌شود و كسی كه خواب بماند در آن روز سهمیه رزق ندارد. منظور رزق آب و نان نیست، رزق انوار ملكوتی و علوم و اسرار الهی است، این ندارد. پس بنابراین مجلسی كه برای اقامه ذكر اهل‌بیت و احیاء ذكر اهل‌بیت تشكیل می‌شود، این مجلس باید در بین الطّلوعین باشد تا این كه استفاده بیشتر باشد. اوّل طلوع آفتاب ذاكر برنامه خودش را شروع می‌كرد و بعد منبری هم منبر می‌رفت كه یكی از آقایان مشهد گفته بود: تنها مجلسی كه در مشهد حتّی از مخالفین ایشان بود، این ناقل از مخالفین ایشان بود می‌گفت: تنها مجلسی كه در مشهد ما می‌دانیم برای رضای خداست، مجلس آقای آسید محمّد حسین است. اوّل طلوع آفتاب آغاز می‌شود، هر كسی می‌خواهد بیاید، هر كسی می‌خواهد نیاید، تازه افراد هم بعد زود می‌توانند به كارهایشان برسند، زود تمام می‌شود بعد به كارهایشان می‌رسند. این یك مسأله.