امور حقیقى و امور اعتبارى‏

البتّه چهلّم كه ما نداریم و دوستان در چهلّم شركت نكنند. چهلّم، اربعین فقط اختصاص به سیدالشّهداء علیه‌السّلام دارد و این اربعینی كه الآن در میان ما مسلمین متداول است بدعت است و شركت در او برخلاف سنّت پیروی و حفظ و حراست مبانی تشیع است. اربعین فقط مال سیدالشّهداست حتّی برای پیغمبر هم ما اربعین نمی‌گیریم؛ حتّی برای رسول خدا. برای رسول خدا فقط بیست و هشتم ماه صفر است. برای امیرالمؤمنین فقط بیست و یكم است. برای امام حسن مجتبی علیه‌السّلام فقط هفتم است، امام زین‌العابدین، همه، امام رضا .... تنها كسی كه در نصّ روایات احیاء ذكر او بعد از شهادت و بعد از وفات جزء سُنَن اكیده و معیار برای تشیع در روایات از ائمّه آمده فقط سیدالشّهداء است. مثل این كه فرض كنیم «امیرالمؤمنین»؛ لفظ امیرالمؤمنین برای هیچ كدام از ائمّه حتّی برای رسول خدا نیست. یعنی اگر فرض كنیم كه به عنوان امیرالمؤمنین، انسان رسول خدا را صدا بزند عمل حرام انجام داده است یا این كه امام حسن را بگوید امیرالمؤمنین، فعل حرام انجام داده مثل زنا، مثل سایر اموری كه حرام است این هم حرام است. انسان به امام رضا علیه‌السّلام بگوید «امیرالمؤمنین» حرام است حتّی به حضرت بقیةاللَه ارواحنا فداه، حتّی به حضرت بقیةاللَه، یك موی بدنش راضی نیست كسی به آن حضرت امیرالمؤمنین بگوید. چرا؟ چون این لقب اختصاص به علی بن ابیطالب دارد. فقط به علی بن ابیطالب باید امیرالمؤمنین گفت و بس و ائمّه هم كه به خلفای عبّاسی می‌گفتند از روی تقیه می‌گفتند. به منصور دوانقی، امام صادق علیه‌السّلام امیرالمؤمنین می‌گفت، موسی بن جعفر به هارون امیرالمؤمنین می‌گفت. مأمون خودش را امیرالمؤمنین می‌دانست و امام رضا علیه‌السّلام به مأمون ...، اینها همه از روی تقیه بود. امّا اطلاق امیرالمؤمنین بر غیر از ذات اقدس علی بن ابیطالب حرام‌است حتّی بر حضرت بقیةاللَه. ما باید راجع به مبانی دین و مبانی تشیع باید تحفّظ داشته باشیم. باید این مسائل را حفظ كنیم. اربعین، این اربعینی كه الآن برای مُرده‌ها می‌گیرند همه اینها بدعت است. اربعین اختصاص به سیدالشهّداء علیه‌السّلام دارد. ثلاثین بگیرید، روز سی‌ام بگیرید، عشرین بگیرید، روز بیستم بگیرید. سِتّین بگیرید، روز شصتم بگیرید، روز صَدُم بگیرید، روز دویستم بگیرید. البتّه گرفتن ندارد. فقط پیغمبر اكرم فرمودند: عزا سه روز است و بس و خودشان دستور دادند به آن افرادی كه صاحب عزا بودند كه سیاهی را به در بیاورند و از منزل خارج بشوند چون سه روز عزا تمام شده است. این دستور پیغمبر بود حالاما آمدیم هی اضافه می‌كنیم، می‌گوئیم: آقا! اشكال ندارد، ذكر خیر است، بالأخره قرآن است، یاد است. چی چی اشكال ندارد آقا!؟ اربعین مال امام حسین است، چی اشكال ندارد؟ با اشكال ندارد كه كار درست نمی‌شود. پس چی چی اشكال دارد؟ ما باید بر مبانی تشیع باید محكم بایستم. عَلاماتُ المُؤمن خَمس، یكی از آنها زیارت الاربعین است. الجَهرُ بِبِسم اللَه الرّحمن الرّحيم و و تَعفيرُ الجَبين و تَخَتُّم باليَمين و زيارت الاربعين؛ یكی از آنها زیارت الاربعین است. زیارت اربعین فقط و فقط اختصاص به امام حسین دارد. چرا نگفتند زیارت اربعین امام رضا؟ یك روایت شما پیدا كنید. چرا نمی‌گویند؟ چه اشكال دارد؟ چطور این همه ائمه مطالب دارند راجع به خصوصیت شهادت امام، آن قدر مهمّ، نیایند بگویند؟ ما ایراد وارد می‌كنیم، یعنی ما به امام ایراد وارد می‌كنیم. اگر قرار بر این باشد احیاء ذكر اهل بیت در اربعین این قدر وارد باشد، چطور فقط راجع به امام حسین بود؟ امام سجّاد از امام حسین چه كم دارد؟ آن هم امام است، این هم امام است، چه فرق می‌كنند. موسی بن جعفر علیه‌السّلام با امام حسین چه فرقی می‌كنند، هر دو امامند. امام، امام است، هر دو معصومند، هیچ فرقی نمی‌كنند. حضرت بقیةاللَه ارواحنا فداه چه فرق می‌كند؟ پس معلوم می‌شود اراده و مشیت الهی بر خصوص سیدالشّهداء تعلّق گرفته. حالا آقایان درمی‌آیند می‌گویند: آقا! چه اشكال دارد طلب مغفرت است. خب طلب مغفرت را شش ماه بعد بكنید. مگر حتماً باید بگذارید روز اربعین؟ این بدعت است. فلهذا نه من در زمان مرحوم آقا در اربعین شركت می‌كردم اربعین و نه خود ایشان و خود ایشان هم در هنگام وفات البتّه سه سال قبل از وفات در آن مطالبی كه یك روز به من فرمودند فرمودند: مراسم اربعین بدعت است و شما زیر بار این بدعت نروید و این اختصاص ... و بنده هم به رفقا و دوستانم توصیه می‌كنم در مجالس اربعین شركت نكنند یا این كه اگر در وقتی انسان واقعاً مُضطر می‌شود و چاره‌ای نیست تذكّر بدهد. انسان كم‌كم با تذكّر می‌تواند برگرداند خب نكنند. ما چه كم می‌آوریم؟ حالا اربعین نباشد، همان طبق سنّت انجام می‌دهیم و بعد هم انسان نه مسؤول است و نه در روز قیامت .... چرا انسان یك عملی را انجام بدهد كه فردا از او بازخواست كنند. عملی را می‌خواهد برای خدا انجام بدهد، نه تنها خدا از او قبول نمی‌كند، بلكه مورد بازخواست هم قرارش می‌دهد.