پرهیز از ورود در عالم كثرات و اعتباریات‏

رساله‌ای را من دیدم چندی پیش نمی‌دانستم، از كنار خیابان می‌گذشتم در قم دیدم یك رساله هست نوشته «رساله العبد: محمّد تقی بهجت» مال حضرت آقای بهجت، بهجت فومنی سلّمه اللَه تعالی. ببینید! همه رساله دادند، ایشان هم یك رساله داده. رساله چه نوشته؟ نه حضرت آیت اللَه، نه حجّت‌الاسلام و المسلمین و آیت اللَه فی العالمین و آیت اللَه العظمی فی الارضین و السموات و ...، هیچی از این حرفها نیست: العبد محمّد تقی بهجت. حالا این از ارزش ایشان كم می‌كند؟ از موقعیت ایشان كم می‌كند؟ یا نه به ارزش و موقعیتشان اضافه می‌كند، دیگران نمی‌فهمند، دیگران متوجّه نیستند، دیگران ارزش را در چیز دیگری می‌بینند؟ اتفاقاً خیلی هم اضافه می‌كند. آیة اللَه كیست؟ كی آیة اللَه است؟ كسی كه خدا را نشان بدهد، كسی كه حكایت از آن مبدأ بكند، آن آیة اللَه است. آیت به معنای نشانه است، كی خدا را نشان می‌دهد؟ آن كسی كه تمام تخیلات و اعتبارات و هواها و مسائل مختلفه ورود و توغّل در عالم كثرت و اشتغال به كثرات سر تا پای وجود او را گرفته است و فقط با اشتغال به دو تا سه تا فرمول و اینطرف و آنطرف كردن یك حكم فقهی كه نَود درصدش ظّن و گمان است و با چند تا استصحاب و اصل و اجرا و اصولِ فلان و یك چیزی این وسط درست بشود و این مطلب به آن .... نه‌آقا! این نیست قضیه، این آیت اللَه نیست. آیت اللَه به كسی می‌گویند كه وقتی انسان به او نگاه كند: يذَكِّرُكُم الجنّه‌؛ این آیة اللَه است. وقتی انسان به او نظر بیندازد، بهشت را به یاد انسان بیاورد، عوالم رُبوبی را در وجود انسان زنده كند، انسان را به سمت آن مبدأ و ذات لایتنهی و اطلاقی حضرت حق سوق بدهد، نه اینكه وقتی پیشَش بنشینی، سه ساعت از اینطرف و آنطرف و بالا و پایین و غیبت و تهمت و فلان و این حرفها و وقتی كه انسان می‌آید بیرون باری بر بارهایش اضافه كند. كدام یكی از این دو تا آیة اللَه هستند؟