طلب علم و بكارگیرى آن‏

امام صادق علیه‌السّلام به عنوان بصری می‌فرمایند:

فَإنْ أرَدتَ العِلمَ فَاطْلُبْ أوّلًا فى نَفسِكَ حقيقه العُبوديَّه. «اگر به دنبال علم هستی، ابتدائاً به دنبال عبودیت باش!» در اینجا حضرت مشروط می‌كنند علم را به عبودیت. كانّ اینكه علم بدون عبودیت اصلًا نتیجه‌ای ندارد و مفید نیست كه عرائضی در این زمینه عرض شد.

واطْلُبِ العِلمَ بِاستِعمالِه و استَفْهِمِ اللَه يفْهِمْكَ. «علم را برای به كارگیری آن همیشه فرا گیر؛ مقصودت و مطلوبت از علم، استعمال آن علم باشد، به كارگیری آن علم باشد.» مگر انسان علم را برای غیر از این فرا می‌گیرد؟ كسی كه به دنبال یك علمی هست، برای این است كه به محتوای آن علم عمل كند دیگر؛ مگر چیز دیگری هم هست؟ كسی كه به دنبال یك مِهنه‌ای هست، به دنبال یك شغلی هست، یك تجربه‌ای را بدست می‌آورد، برای چی این كار را می‌كند؟ برای‌اینكه به محتوایش عمل كند. كسی كه به دنبال علم معماری می‌رود و ساختن بنا، برای این است كه افراد یك دفتری باز كند و افرادی كه آنها نیازی به ساختمان و به بناء دارند به او مراجعه كنند. دیدید تا به حال كسی به دنبال معماری برود و بعد هم برود در خانه‌اش بنشیند؟ یا دیدید كسی تا به حال به دنبال پزشكی برود و پزشك حاذقی بشود و بعد رها كند و برود در منزلش بنشیند؟ یا اینكه یك شخصی به دنبال حرفه نجّاری برود و یك نجّار ماهری بشود و وقتی كه كاملًا از خم و چم و ظرافتها و لطائف این مِهنه و این شغل اطّلاع پیدا كرد، او را كنار بگذارد؟ این معنا ندارد، صحیح نیست. هر كسی به دنبال علمی می‌رود برای به كارگیری آن علم می‌رود. آن علم را به كار بگیرد و استفاده كند و بهره‌مند بشود. پس چرا امام صادق علیه‌السّلام در اینجا می‌فرماید: واطْلُبِ العِلمَ بِاستِعمالِه «علم را برای بكارگیری آن فراگیر»؟ چرا ایشان این مطلب را می‌فرمایند؟ دلیلش چیست؟