لزوم تهیؤ و آمادگى براى ادراك معارف الهى و حقیقت علم‏

تأكید مرحوم علامه طهرانی به كسب حدّ اعلای علوم و فنون‌

بر این اساس است كه می‌بینیم بزرگانی چون مرحوم والد در مورد كسب علوم و به دست آوردن بالاترین حد علمی، نسبت به تلامذه خود تأكید بسیاری داشتند، و این براساس یك معیار كاملًا منطقی است. ایشان نسبت به هر فردی بر حسب توانش این چنین سفارش می‌كردند: اگر طلبه بود، می‌گفتند: «نباید به كمتر از اجتهاد قناعت كنی!» و اگر طبیب بود، می‌فرمودند: «به كمتر از فوق‌تخصص اكتفا نكنید!» و اگر مهندس بود، می‌گفتند: «باید در رشته خودت به بالاترین حدّ علمی برسی!» اینكه ایشان همیشه در تمام جهات بالاترین حد را بر می‌گزیدند، روشی منطقی و صحیح است؛ زیرا وقتی نیاز جامعه اقتضاء دارد كه انسان در مسیری قرار گیرد و از طرف دیگر چنین توانی نیز در او وجود دارد، بر چه مبنای عقلی و منطقی به كمتر اكتفا كند؟!

مرحوم علامه طهرانی: «من نسبت به شاگردان خویش به كمتر از مقام سلمان رضایت نمی‌دهم»

در مكتب ائمه نیز باید به بالاترین حدّ كمال رسید. مرحوم آقا در مكتب تربیتی خویش می‌فرمودند:

من نسبت به رفقای خودم به كمتر از مقام سلمان اكتفا نمی‌كنم.¹

ضرورت منطقی اكتساب حدّ اعلای از كمال‌

سلوك عبارت است از تطبیق امور بر اساس منطق؛ سلوك یعنی ازنقطه‌نظرِ علمی و عملی به بالاترین مرتبه علمی و عملی، و ازنقطه‌نظر اخلاقی به بالاترین مرتبه از موازین معاشرت و مراوده، و ازنقطه‌نظر تربیت سلوكی به بالاترین مرتبه سلوكی رسیدن، و قناعت نكردن به كمتر از مقام ذات و عدم اكتفا به تجلّی اسماء و صفات؛ این، مكتب عرفان و مكتب مرحوم والد است.

كلام ابن فارض در عدم اكتفاء به مقام تجلی اسماء و صفات‌

عارف عظیم‌القدر مصری، ابن‌فارض می‌گوید:

ابن فارض در این بیت می‌فرماید: هنگامی كه من به مقام ذات رسیده بودم و رفقایم در مقام اسماء و صفات بودند، آنها را به این گمان می‌انداختم كه من نیز از همان شراب معنوی تجلّی اسماء و صفات مسرورم؛ درحالی‌كه انتشاء و مستی من، از نظره من و تجلّی ذات بود، نه از تجلّی اسماء و صفات.