حقیقت اسماء حُسناى الهى‏

شخصی را فرض كنید كه برای استخدام در اداره‌ای به‌جای اینكه راجع‌به تقاضایش مستقیماً با رئیس صحبت كند، عریضه‌اش را به دربان بگوید! این دربان تا طبقه اول هم نمی‌تواند برود و كاری از او ساخته نیست. خداوند متعال راه ورود بندگانش را به حریم خود باز كرده است. اگر راه بسته بود، می‌گفتیم: «خدایا تو در را بستی، و ما مجبور شدیم به سراغ دیگران برویم»؛ اما خداوند می‌فرماید: (وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‌ فَادْعُوهُ بِها)؛ به‌دنبال من بیایید، جز من می‌خواهید به سراغ چه كسی بروید؟!

حقیقت عرفان انحصار اتّجاه انسان به‌سوی مبدأ واحد است‌

حقیقت عرفان و توحید انحصار اتّجاه انسان در همه امور به‌سوی مبدأ واحد است. انسان باید در اتّجاه خود برای انجام هر عملی اسماء حسنای الهی را در نظر بگیرد؛ باید از همان هنگام صبح كه درِ منزل را باز می‌كند و به‌دنبال كسب می‌رود تا وقتی‌كه دوباره به منزل برمی‌گردد اسم «رازق» در نظر او باشد. منظور از فقره‌ (فَادْعُوهُ‌بِها) این نیست كه شخص در هنگام راه رفتن در خیابان دائماً ذكر «یا رزّاق» بگوید، بلكه به این معناست كه انسان وجهه دل خود را آن اسماء الهی قرار دهد.

یكی از دستورات كسب رزق این است كه وقتی انسان از منزل خود حركت می‌كند، فقط یك مسئله مورد نظر او باشد و آن اینكه خود را در تحت هِیمنه و سیطره اسم «رازق» قرار دهد و بداند كه اگر هزار تومان كسب كرد، این هزار تومان را «یا رازق» حواله كرده است و اگر چیزی كسب نكرد، او حواله نكرده است و دیگر از خدا طلب نداشته باشد. اگر هنگام خروج از منزل دائماً ذكر «یا رحیم؛ ای كسی كه نسبت به بندگانش در مقام رحمت و عطوفت است» در نظر باشد، آن‌وقت برخورد ما در ارتباط با افراد دچار تحوّل و تغییر می‌شود.¹

تمام علوم مادی و معنوی جرقه‌ای از اسم «العلیم» است‌