مرتب سازی:
تأثیر تكوینى اذكار الهى
5حكایت مرحوم آیةاللَه بروجردی در لزوم اهتمام به وقت
شخصی داستانی را از مرحوم آقای بروجردی برای پدرمان نقل میكرد كه من هم گوش میدادم؛ ایشان میگفت:
روزی یكی از وعّاظ معروف طهران كه برای دیدن آقای بروجردی به قم آمده بود، ظاهراً در حجره آیةاللَه مطهری رحمة اللَه علیهما وارد میشود. آن شخص واعظ به منزل آقای بروجردی میرود و ایشان به خادم خود میفرمایند: «بگویید من الآن برای ملاقات مجالی ندارم.»
مرحوم آقای بروجردی بعد از اتمام درس به اتفاق بعضی از اطرافیان خود به حجره مرحوم آقای مطهری میروند كه از این واعظ دیدن كنند؛ وقتی وارد میشوند و متوجه میشوند كه ایشان به طهران مراجعت كرده است، به آقای مطهری میفرمایند: از قول من به ایشان سلام برسانید و بگویید اگر شما یك منبر بسیار مهم در یك موقعیت خاص داشته باشید كه باید برای این منبر در فرصتی كوتاه مطالعه كنید و آنوقت برای شما مهمان بیاید، آیا مطالعه را كنار میگذارید و به صحبت با او میپردازید یا اینكه عذرخواهی میكنید و به این مطلب اهم ترتیب اثر میدهید؟! من در قبال این جمعیت فضلاء و طلاب كه برای درس آمدهاند، چه جوابی باید بدهم؟!
مرحوم آقای مطهری مطلب را به واعظ بازگو میكند و او میگوید: «نهتنها من از جواب ردّ ایشان ناراحت نشدم، بلكه بسیار خوشحال شدم.»
حكایت استفتاء از مرحوم آیةاللَه بروجردی و پاسخ لطیف ایشان در اهمیت وقت فقیه
مرحوم آقای بروجردی بسیار مرد باواقعیت، باتقوا و عالمی بود. روزی بنده در منزل یكی از علمای معروف طهران بودم؛ ایشان بعضی از نوشتجاتش را آورد تا بنده مطالعه كنم. در بین آنها به مسئلهای برخوردم كه در عین تعجب، بسیار مرا خوشحال كرد؛ ایشان از مرحوم آقای بروجردی رضوان اللَه علیه نسبت به یك مسئله وقفی استفتایی كرده بود؛ در جواب فرموده بودند:
این مسئله احتیاج به تأمل بیشتری دارد كه در مراجعه به اهل خِبره و بصیرت در عرف روشن میشود؛ تضییع وقت فقیه به اینگونه استفتائات صحیح نیست.