تأثیر حضور و غیبت امام در مسیر سیر و سلوک

 آیا شخصی از ما به این وجدان و ادراکی که نسبت به غرائز و صفات و ملکات خود داریم نزدیک‌تر است یا نه؟ ـ خوب دقّت کنید! ـ واضح است که نزدیک‌تر نیست.

 وقتی‌که مریضی پیش یک پزشک می‌رود، تنها کاری که پزشک می‌کند این است که متوجه می‌شود این مریض چه مرضی دارد و بیش از این چیزی نمی‌فهمد؛ آیا پزشک درد این مریض را هم احساس می‌کند؟! خیر، این احساس درد در خود مریض است و او است که درد را احساس می‌کند. یعنی اگر پزشک خیلی ماهر و خبیری باشد، متوجه می‌شود که درد مربوط به فلان عضو مریض است و به‌عنوان‌مثال می‌گوید: او آپاندیسیت گرفته است و باید فوراً عمل شود، وإلا برایش خطری پیش می‌آید؛ یا اینکه این پریدگی رنگ، ناشی از انسداد شریان قلبی است که نمی‌گذارد خون و اکسیژن به ریه برسد. اما آن دردی را که مریض می‌کشد و اِلَمی را که احساس می‌کند پزشک نمی‌فهمد و در اختیار او نیست. پس خود این مریض از این دردی که برای او حاصل می‌شود از همۀ افراد آگاه‌تر است.

 درست است و کاملا متوجه شدید؟ حال، عرض من این است که امام علیه السّلام از این احساسِ درد مریض به خود مریض نزدیک‌تر است؛ این را می‌گویند امام! یعنی همان‌گونه که من الآن این درد را در وجود خود احساس می‌کنم و هیچ‌کس در این ادراک، از من به من نزدیک‌تر نیست و در این هیچ جای شک و شبهه‌ای نیست، امام علیه السّلام با احاطۀ عِلّی و وِلایی‌ای که دارد، از همین احساس من به دردم نزدیک‌تر است.

وجود امام علیه السّلام نسخۀ اصلی عالم خلقت

 وقتی که شما می‌خواهید از یک مدرک عکس‌برداری کنید، شما با یک دستگاه، از آن مدرک زیراکس می‌گیرید. بعد به‌خاطر اینکه اصل مدرک دستخوش مسائل نامناسبی مانند کثیفی نشود و از بین نرود، آن را نگه می‌دارید و دوباره از روی زیراکس آن یک زیراکس و فتوکپی دیگر می‌گیرید. چون اگر قرار باشد از اصل یک کتاب، مدام فتوکپی بگیرید از بین خواهد رفت؛ لذا یک مرتبه از روی اصل، عکس برمی‌دارید و بعد کنار می‌گذارید و با او کاری ندارید.