اهمّیت حدیث عنوان بصرى در سیر و سلوك

این مطالبی که شما می‌گویید به جای خود محفوظ، اما شما که در قم هستید، مطلب به گوش شما نمی‌رسد؛ این را چه‌کار می‌کنید؟!

 متوجه می‌شوید که ایشان می‌خواهند بگویند این مطالبی که صحبت می‌شود چیزی نیست که در دکّان هر عطّاری باشد!

 اینها آمدند و آن حقایق را به‌نحوی بیان کردند که خط و مشی حیات یک فرد، در این صحبت‌ها مشخص می‌شود! اینها اندوخته و حاصل تجربۀ یک عمر است؛ اینها مطالب مُلهَم از عالم حقیقت و واقع است؛ اینها مطالب متّخذ از بزرگان و اولیاء و نتیجه و حاصل یک تجربۀ سلوکی است. ایشان می‌خواهند این مطلب را بفرمایند [که] این را شما کجا می‌توانید در قم پیدا کنید؟! کجا می‌توانید؟!

عدم امکان دسترسی دائمی به بزرگان و اولیاء الهی

 این جهتی بود که می‌توانم بگویم افرادی که در آن زمان با ایشان حشر و نشر داشتند، حتی بیش‌از ظرفیت خودشان و بیش‌از آنچه ما یُتَوَقَّع بود، از ایشان استفاده می‌کردند و بهره می‌بردند. حداقل هفته‌ای دو بار، علاوه بر اینکه مجلس دیگری هم داشتند که سه بار می‌شد، [به خدمتشان می‌رسیدند] و دائماً ایشان در دسترس بودند و هرکسی صحبتی داشت، با ایشان حشر و نشر داشت.

 من الآن برای خودم می‌بینم که باید به مطالبی که ایشان در آن‌موقع مطرح می‌کردند عمل کنم!

 ولی وقتی که ایشان به مشهد هجرت کردند و مشرّف شدند، دیگر این صحبت‌ها کم شد و تمام اوقات ایشان یکسره، مشغول تألیف بود. البته گاه‌گاهی صحبت می‌کردند و مطالب را بیان می‌کردند.

 یادم است که یک‌وقت یکی از دوستان از جایی برای ایشان تلفن کرده بود و می‌خواست راجع به یک قضیه‌ای که در شُرُف اتفاق بود سؤال و کسب تکلیف کند. ایشان رو کردند به من و فرمودند:

برو بگو: ما آنچه را باید برای راهنمایی و خط مشی افراد بیان کنیم، بیان کرده‌ایم! دیگر بقیۀ مطلب بر [عهدۀ] خود ایشان است. ما در این مورد پاسخی نمی‌دهیم.

 اولاً: طرح این مسائل در تلفن، خودش محل بحث است.