امام شناسی ج4

بسم اللَه الرّحمن الرّحيم‌

و صلی اللَه علی محمّد و آله الطاهرين‌

و لعنة اللَه علی اعدائهم اجمعين من الآن الی قيام يوم الدين‌

و لا حول و لا قوّة الا باللَه العلیّ العظيم‌

 قال اللَه الحكيم فی كتابه الكريم:

 ﴿وَ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ مِنَ الْكِتابِ هُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ إِنَّ اللَهَ بِعِبادِهِ لَخَبِيرٌ بَصِيرٌ ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَيْراتِ بِإِذْنِ اللَهِ ذلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبِيرُ﴾¹.

 «و آنچه از كتاب آسمانی قرآن به تو وحی فرستادیم آن حقّ است كه كتب آسمانی قبل از خود را تصدیق می‌كند، به درستی كه پروردگار به بندگانش بصیر و آگاه است. سپس این كتاب را به بندگان برگزیده خود به عنوان ارث سپردیم، بعضی از آنها به نفس خود ظلم كردند و بعضی راه عدالت و میانه‌روی پیمودند و بعضی به واسطه اعمال خیر گوی سبقت را از همگان به اذن خدا ربودند و این همان مقام فضل بزرگ الهی است.»

 آیه اوّل خطاب پروردگار است به حضرت رسول اكرم صلی اللَه علیه و آله و سلم در حقانیّت كتابی كه بر آن حضرت وحی شده است و آن همان قرآن مجید است كه مصدّق تمام كتب آسمانی كه از طرف خدا بر پیغمبران گذشته نازل شده است می‌باشد. آیه دوّم راجع به انتقال همین قرآن كریم است بعد از پیغمبر به عنوان ارث بر بندگان برگزیده خدا.