ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4
جلد چهارم از مجموعۀ «ولایت فقیه در حکومت اسلام» از آثار برجستۀ حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه بوده که پیرامون «برخی دیگر از شرایط ولیفقیه» و «ویژگیهای حکومتِ ولیفقیه» با بیانی سلیس و شواهدی متقن، به رشتۀ تحریر درآمده است. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • وجوب جهاد، تحت ولایت فقیه از خودگذشته و به خدا پیوسته • بطلان گفتار کسانی که اقدام به اصلاح جامعه را موجب تأخیر در ظهور میدانند • بحثی پیرامون قیامهای افرادی که از اهلبیت علیهمالسلام نبودهاند • در روایات نیز متشابهات به محکمات برمیگردد • ضرورت مطالعۀ پیوستۀ نامۀ امیرالمؤمنین علیهالسلام، توسط حاکم شرع • ضرورت تسریع در رفع حوائج مردم، توسط حاکم شرع • ضرورت یاد معاد، توسط حاکم شرع جهت رامکردن نفس • حقوق والی بر رعیّت و حقوق رعیّت بر والی • بزرگترین آفتِ والی، خویشتننگری است • اوامر والی در صورت معصیت و علم به خلاف، حجّت نیست • حکم حاکم، طریق برای حق است و موضوعیت ندارد • شیعه حاکم را در حکم خود جایزالخطا میداند • تعزیر و شکنجه برای اقرار متّهم ممنوع؛ و اقرار پس از تعذیب سندیّت ندارد
مرتب سازی:
ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4
5و نرمى و سهولت و آرامش حجّ را ترجیح دادى! در حالتى كه خداوند عزّوجلّ مىگوید: خداوند از مؤمنین جانهاى آنها و مالهاى آنها را در مقابل بهشت خریدارى نموده است؛ این مؤمنین در راه خدا جهاد مىكنند، مىكشند و كشته مىشوند؛ و این معامله و اشترائى كه خدا با مؤمنین كرده است (پیمان و میعادى است كه خدا بر خود نهاده است) و خود به پیمان و تعهّد حقّ، متعهّد این معامله شده است؛ و این پیمان در تورات و إنجیل و قرآن بیان شده است.
بنابراین، چه كسى بیش از پروردگار متعهّد به وفاى چنین عهد محكم و مستحكمى است كه خداوند با مؤمنین بسته و خود متعهّد به وفاى آن شده و در این كتب آسمانى نازل فرموده است؟! پس بشارت باد شما را به این بیعى كه با خدا مىكنید! (یعنى جانها و مالهاى خود را مىفروشید و در مقابل آن بهشت مىخرید) و این رستگارى بزرگ و نجات و ظفر عظیمى است.»
فَقَالَ لَهُ عَلِىٌّ بْنُ الْحُسَینِ صَلَوَاتُ اللَهِ عَلَیهِمَا: أَتِمَّ الایةَ!
وقتى عبّاد آیه را تا اینجا خواند حضرت به او فرمودند: «بقیه آیه را بخوان!»
فَقَالَ: التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ الْحامِدُونَ السَّائِحُونَ الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ الْآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّاهُونَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ.1
«آن مؤمنین كسانى هستند كه تائب به سوى خدا هستند و أهل عبادتند، و پیوسته حمد و سپاس خدا را بجا مىآورند و به سیاحت مىروند (و از تماشاى آثار جمال و جلال پروردگار در بیابانها و كوهها و مناظر این عالم به خدا تقرّب مىجویند) و أهل ركوعند و أهل سجودند، و أهل أمر بمعروف و نهى از منكرند، و حافظین حدود خدا هستند (از مقرّرات و أحكام و قوانین خدا پاسدارى مىكنند) و مؤمنین را بشارت بده.»
- آيه ١١٢، از سوره ٩: التّوبة