ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

أعُوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ

وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَیدِنَا مُحَمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّیبِینَ الطَّاهِرِینَ

وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدَآئِهِمْ أجْمَعِینَ مِنَ الآنَ إلَى قِیامِ یوْمِ الدِّینِ

وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللَهِ الْعَلِىِّ الْعَظِیمِ

 كلمۀ «فقه» كه در روایات وارد است به معنى فقهِ به اصول مسائل دینى است. فقیه، یعنى كسى كه به دین آشناست؛ به قرآن آشناست؛ به معارف إلهیه بصیرت دارد؛ به سیره رسول خدا و منهاج أئمّه علیهم السّلام وارد است؛ و انحصار در علم به مسائلِ فرعیه ندارد. ما نمیتوانیم لفظ «فقه» یا «فقیه» را كه در روایات وارد شده است، بر این اصطلاحى كه حادث شده حمل كنیم.

 مراد از «فقه» در لغت فهم است؛ و در اصطلاح روایات، «فقیه» به كسى گویند كه عالم به مسائل دینیه باشد؛ أعمّ از مسائل اعتقادیه اصول دین، معارف إلهیه، مسائل أخلاقیه، و مسائل شرعیه‌اى كه مربوط به أعمال مكلّفین است و منحصر به مسائل شرعیه فرعیه نیست. پس آنچه را كه فقهاء رِضوانُ اللَه عَلَیهمْ مى‌فرمایند كه: الْفِقْهُ: هُوَ الْعِلْمُ بِالْمَسآئِلِ الشَّرْعیةِ الْفَرْعیةِ عَنْ أدلَّتِهَا التَّفْصیلیة، اصطلاح حادثى است و نمى‌توان فقه مصطلح در روایات را در حدود این معنىِ حادث حبس نمود.

روایت: اطْلُبُوا الْعِلْمَ وَ لَوْ بِالصِّینِ، و علم معرفة النّفس

 در دین إسلام ـ طبق آیات قرآن و روایات، بلكه إجماع أئمّه معصومین سلامُ الله علیهم أجمَعین ـ كمال إنسان به كمال علم است؛ علم دانستن چیزهائى است كه براى روح إنسان كمال مى‌آورد و إنسان را از سطح بهیمیت