لمعات الحسین علیه السلام

روى بدنیا آورده، و در آستان معصیت اعتكاف نموده‌اند؛ و با تكاهل و سستى، سازش و آشتى كرده‌اند.

 جوان آنها بداخلاق، و پیر آنها گنهكار، و عالم آنان منافق، و قارى قرآن آنها اهل غشّ و آلودگى است.

 كوچكان به بزرگان وقعى ننهاده و آنان را محترم نمى‌شمارند، و اغنیاء و ثروتمندان امور فقرا را تكفّل نمى‌نمایند.»

 از این دو امام هُمام با آنكه علاوه بر طول مدّت حیاتشان، تنها مدّت امامت و ولایت هر یك از آنها در حدود ده سال بطول انجامید و طبعاً باید هزاران روایت و حدیث و خطبه و موعظه در تفسیر قرآن و غیر آن در دست باشد؛ بیش از یكى دو حدیث در فقه و چند حدیث در تفسیر نرسیده است، و خُطَب و مواعظ و كلمات آنان نیز در نهایت اختصار و ایجاز و قلّت است.

 با آنكه از بازرگانان حدیث چون أبو هُرَیره و غیر او هزاران حدیث مجعول و كاذب كه مضمون آن حكایت از تطابق با سیاست وقت مى‌كند، كتب و دفاتر و تاریخ را پُركرده است.

 معلوم است با وجود آن تاریكى و ابهام و فشار، یا اصولًا كمتر به آن بزرگواران مراجعه مى‌نموده و از دریاى‌