معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
مرتب سازی:
معاد شناسی ج6
7قدرت خداوند براى آحاد آفرینش، یكسان است
بنابراین، اگر خداوند بخواهد پشّهاى را خلق كند ـ كه اصلًا وزنى ندارد ـ تا بخواهد فیلى بیافریند ـ كه سنگینترین حیوانات برّى است ـ به یك اندازه إعمال قدرت میكند؛ یعنى همان مشیت و خواست او، نفس ایجاد اوست.
اگر خداوند بخواهد كوه «هیمالیا» را ایجاد كند، چقدر بیشتر إعمال قدرت میكند تا بخواهد یك ذرّه خاك را بیافریند؟ هیچ.
نزول یك قطره باران از آسمان، و ایجاد اقیانوس كبیر و امواج خروشان آن، هر دو به دست خداست و به یك منوال و رویه آنها را ایجاد و به حركت در مىآورد.
تمام موجودات از كوچك و بزرگ، مادّى و معنوى، مُلكى و ملكوتى، نسبت به قدرت او چون دانههاى شانه یكسانند؛ و نسبت به علم او و حیات او نیز اینچنین هستند.
زنده كردن مردگان براى پروردگار مثل اصل خلقت و بَدءِ آفرینش آنهاست. سنگینى و سبكى، عُسر و حَرَج، سختى و راحتى، آسانى و مشكلى، امكان و محالیت؛ ابداً در آنجا نیست.
یك اراده است و بس؛ إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ1
تعبیر قرآن به آسانتر بودن خلقت مجدّد، بر حسب مشاعر و إدراكات ماست
لذا در بعضى از آیاتى كه وارد است: اى پیامبر به آنان بگو: چرا شما درباره قیامت تشكیك مىكنید؟ خداوند كه شما را از نیستى محض خلق كرده، بعد كه بخواهد، بار دیگر شما را خلق میكند، این
- آيه ٨٢، از سوره ٣٦: يس