مرتب سازی:
استحباب زيارت امام رضا عليه السلام در ماه رجب
6و در «وسائل الشّيعة» بابی را به عنوان استحباب اختيار زيارة الرّضا عليهالسّلام و خصوصاً فی رجب منعقد نموده است.1
و رابعاً: مرحوم شيخ فضلاللَه نوری در اين حديث شريف ضبط رجب را به حاء مهمله نفرموده است و تصريحی بر مادّۀ رَحْب ندارد و فقط چنانچه در ص ٣٢٦ از جلد اوّل «فروع کافی» ملاحظه میشود عبارت به لفظ رَحْب نوشته شده است؛ بنابراين به چه دليل میتوان گفت: اين تصحيح آن مرحوم است؟ بلکه به ظنّ قريب به يقين در کتابت، کاتب نقطۀ جيم را نگذارده است.
و خامساً: اگر شک کنيم که در اصل رَحب بوده يا رَجَب، أصالة عَدمِ زيادةِ النُّقطةِ مُقدّمٌ علی أصالةِ عدم النَّقيصة؛ و بنابراين بايد گفت رَجَب در نُسَخ صحيح است نه رَحْب.
و سادساً: معنی رَحْب مناسب با مقام نيست، چون رحب به معنی وسعت در مکان و محلّ است نه هر سِعِهای. و از موارد استعمال آن مشاهده میشود که پيوسته در موارد سعۀ مکانی و محلّی از آن استفاده میشود، و اگر احياناً به معنی مطلق سعه آيد، باز به عنايت استعمال لفظ خاصّ در معنی مطلق آن است.
در «لسان العرب» گويد: وَ الرَّحْبُ بِالفَتْحِ وَ الرَّحيبُ: الشَّیءُ الْواسِعُ. تَقولُ مِنْه: بَلَدٌ رَحْبٌ و أرْضٌ رَحْبَةٌ. الازْهَريُّ: ذَهَبَ الْفَرّآءُ إلَی أنّهُ يُقالُ: بَلَدٌ رَحْبٌ و بِلادٌ رَحْبَةٌ، کما يُقالُ: بَلَدٌ سَهْلٌ و بِلادٌ سَهْلَةٌ. و قَد رَحُبَتْ تَرْحُبُ و رَحُبَ یرْحُبُ رُحْبًا و رَحابَةً و رَحِبَتْ رَحَبًا. قالَ الازْهَريُّ: و أرْحَبَتْ، لُغَةٌ بِذَلِک الْمَعْنَی. و قِدْرٌ رُحابٌ أی واسِعَةٌ...
ابْنُ الاعْرابيِّ: وَ الرَّحْبَةُ: ما اتَّسَعَ مِنَ الارْضِ، و جَمْعُها رُحَبٌ، مِثْلُ قَرْیةٍ وَ قُرًی. « ـ إلَی أنْ قالَ صاحِبُ لِسانِ الْعَرَبِ:
و رَحَبَةُ المَسْجِدِ وَ الدّارِ، بِالتَّحْريک: ساحَتُهُما و مُتَّسَعُهُما. قالَ سيبَوَیهِ: رَحَبَةٌ و رِحابٌ کرَقَبَةٍ و رِقابٍ و رَحَبٌ و رَحَباتٌ.
الازْهَريُّ : قالَ الْفَرّآءُ: يُقالُ لِلصَّحْرآءِ بَینَ أفْنیةِ الْقَوْمِ وَ الْمَسْجِدِ: رَحْبَةٌ وَ رَحَبَةٌ. وَسُمّیتِ الرَّحَبَةُ رَحَبَةً لِسَعَتِها. بِما رَحُبَت أی بِما اتَّسَعَتْ. يُقالُ: مَنْزِلٌ رَحيبٌ و رَحْبٌ.
- «وسآئل الشّيعة» طبع امير بهادر، ج ٢، ص ٤١٠