حکاياتي از آيت اللَه شيخ محمد بهاري

مرحوم علامه طهراني پس از نقل اين داستان مي فرمودند: مرحوم شيخ بهاري چون نمي خواست آن طلبه هيچگاه در نفس خود ، خود را مديون و شرمنده زحمات او احساس كند اين كار را كرد تا بواسطه فشار و برخورد طلبه ها ديگر طلبي در نفس خود مشاهده نكند و نفس او از آن حالت شرمندگي اختلاص يابد و آن پديده روحي با اين قضيه مرتفع شود و ديگر خود را بدهكار به مرحوم بهاري نبيند و اين روش اهل توصيه و رجان الهي است كه نمي خواهند افراد محبت آنها را بحساب آورند و در مسئله حجب و شرمندگي الطاف آنان خود را مقيد و بدهكار هميشه ببينند.¹